پل خواجو

کاربر سامانه مشاغل بجوراینو

پل خواجو یکی از پل های تاریخی شهر اصفهان بوده که در شرق سی و سه پل، بر روی رود زاینده رود واقع شده است. این پل در انتهاى خیابان کمال اسماعیل اصفهانى و انتهاى خیابان خواجو، واقع شده است. طبق گفته باستان شناسان، پل خواجو بر روی پلی که پیش از این وجود داشته و خراب و ویران شده بود، بنا شده است. این پل که در دوره صفویه یکی از زیباترین پل های جهان به شمار می رفت، به دستور شاه عباس دوم، در سال ۱۰۶۰ قمری ساخته شد. طول این پل ۱۳۳متر بوده و عرض آن نیز به ۱۲متر می رسد که همراه با تزئینات و کاشیکاری فراوان، از آثار بسیار ممتاز شهر اصفهان به حساب می آید.

نشانک

شمعی پنهان در پل خواجوی اصفهان از شگفتیهای این پل است. شمع پنهان رو وقتی در امتداد زاینده رود به طرف پل حرکت کنین میتونین ببینین و هرچه به پل نزدیک میشوید شمع در هر دهانه کوچک و بزرگ میشود البته بصورت معکوس. در ضمن دوستان عزیز در شبانه روز وقتی ماه توی آسمون باشه سه مرتبه در شبانه روز میتونین ببینین البته در موقع طلوع و غروب خورشید و همینطور وقتی ماه به افق نزدیک میشه... در مواقع دیگری که رودخانه دارای آب باشه وقتی خورشید و یا ماه زاویه 45 درجه داشته باشن انعکاس نور از آب به سقف پل رو میتونین ببینین که منظره بی نظیر و فوق العاده ای هست.

Tourist

پلی که شب ها، شکوه اصفهان را چندین برابر می کند و درست روبروی سی و سه پل قرار گرفته است. ظرافت و هنر در ساخت این پل به اندازه ای است که با گذشت سال ها هنوز با همان زیبایی و استحکام، تاریخ این شهر کهن را به رخ می کشد. پل خواجو یکی از این سازه های معماری عجیب و باشکوه است که بر روی زاینده رود قرار گرفته و با یک عمارت شاه نشین در وسط آن، روزگاری میزبان شاهان صفوی بوده است که در آن شکوه اصفهان را تماشا می کردند. شاه عباس دوم، ساخت این پل را در سال ۱۰۶۰ شروع کرد که حدفاصل دو محله دروازه حسن آباد و خواجو با راه شیراز و تخت فولاد بوده است تا آن ها را به هم پیوند بزند. البته باستان شناسان، قدمت پل خواجو را بیشتر از دوران صفوی می دانند. پلی که در دوره تیموریان به نام حسن بیک درست در همین جا قرار داشته و پس از تخریب آن، پلی جدید با چیزی که ما به نام پل خواجوی اصفهان می شناسیم، ساخته شده است .

علی اکبر صادقی علی آبادی

بسیار زیبا

شیروانی پور فیل آبادی

پل خواجو اصفهان یکی از مشهورترین آثار تاریخی شهر اصفهان می باشد. این پل در سال 1060 هجری قمری بر روی رودخانه پر آب شهر تاریخی اصفهان به نام زاینده رود احداث گردیده است. در زمان قدیم پل خواجو محل عبوری برای عابران و کالسکه بوده است. با گذشت زمان و ورود خودروها پل خواجو همانند بقیه پل ها محل گذری برای اتومبیل ها نیز محسوب شد. اما با توجه به آسیب های احتمالی به این اثر ارزشمند تاریخی به علت تردد بیش از حد، راه برای عبور وسایل نقلیه بسته شد و اکنون تنها عابران پیاده می توانند بر روی آن عبور و مرور داشته باشند. پل خواجو دارای ارزش های گردشگری متنوعی می باشد و در راستای این امر برای بازدیدکنندگان تجربه ای تاریخی، تفریحی و … فراهم می کند. سبک معماری، کاشی کاری و نقاشی پل خواجو در نوع خود شاهکاری جهانی است که چشم همه بینندگان را به خود جلب می نماید. عرض پل خواجو 133 متر بوده و پهنایی برابر 12 متر دارد. پل خواجو از یک طرف توسط پله هایی با رودخانه زاینده رود مجاور است. تعداد این پله ها 11 عدد بوده و مردم با نشستن بر روی این پله ها فضای نشاط آوری برایشان فراهم می شود . این پل دارای 24 دهانه است و دارای دو مجسمه شیر سنگی در ضلع شرقی اش می باشد. طبق نظری از محققان این دو شیر ساخته شده در دوره حکومت صفویان به منزله نشانی از سپاهیان بختیاری اصفهان بوده است. پل خواجو در قدیم یک سدبند نیز محسوب می شد. به گفته پروفسور اپهام پوپ یکی از بزرگترین ایرانشناسان آمریکائی که تحقیقات زیاد و ارزشمندی برای تاریخ و هنر ایران نموده است، “در ساخت پل خواجو به عقیده ی خارجیانی که از آن دیدن کرده اند؛ ضرب آهنگی از شرافت، عزت، شادترین ابزار و قوام و شاخصه هایی از سرگرمی و تفریح وجود دارد!” پل خواجو را به نحوی معماری نموده اند که توانایی کنترل جریان آب را به خوبی داشته باشد به ویژه که این پل درگذشته نوعی سد بند هم بوده است. این کنترل آب به واسطه باز و بسته کردن دریچه ای که برای آن ساخته شده، اتفاق می افتاد. زمانی که دریچه های سد بسته می شد آب پشت سد بالاتر قرار می گرفت و در نتیجه این آب برای آبیاری باغها و کشتزارها قابل استفاده بود. در پس زمینه پل خواجو همیشه روایتی بوده است و آن روایت بیان کننده آن است که میزان استحکام پایه های پل خواجو وابسته به میزان آبی است که به آنها می رسد و در نتیجه هرچه آب بیشتری به آن برسد پایه ها مستحکم تر خواهند بود. پل خواجو در 15 دی ماه 1310 هجری شمسی جزء آثار ملی ایران به ثبت رسید.

Morteza

زیبا

رضا

پل خواجو در سال ۱۰۶۰ هجری قمری، یعنی در زمان حکومت صفویان و به دستور شاه عباس دوم صفوی بنا شد. باستان شناسان بر این عقیده اند که این پل پس از تخریب پل دیگری مربوط به دوره تیموری، به نام پل حسن بیگ و در جای آن ساخته شده است. از این رو آن را پل حسن بیگ و همچنین پل شاهی، شیراز و پل بابا رکن الدین (مسیر رفتن به مزار بابا رکن الدین یکی از عرفای مشهور و خانقاه) نیز می نامیدند. اما امروزه به دلیل قرارگیری در محله خواجو بدین نام شناخته می شود. تاریخ دانان بر این عقیده اند که شاه عباس دوم این پل را برای ارتباط بین دو محله ی دروازه حسن آباد و خواجو با راه شیراز و تخت فولاد ساخته است. در وسط پل خواجو، ساختمانی مخصوص ساخته شده است که معروف به بیگلربیگی است و در حال حاضر نیز وجود دارد. این بخش از پل، به عنوان اقامتگاهی موقت برای پادشاه صفوی و خانواده ی او به مجموعه اضافه شده است. در ساخت و تزئین طاق های این قسمت، از نقاشی ها و کاشی کاری های بی نظیری بهره گرفته شده که آن را نسبت به پل های دیگری که بر روی زاینده رود ساخته شده، خاص تر و زیباتر کرده است.این پل زیبا حقیقتاً یکی از شاهکارهای معماری ایرانی- اسلامی است که هر بیننده ای را مسحور زیبایی خیره کننده ی خود می سازد. پل خواجو در پانزدهم دی ماه ۱۳۱۰ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید